Storm Harry komt eraan met zware sneeuw en regen tot 20 januari. Experts waarschuwen dat paniek over het klimaat mogelijk gevaarlijker is dan de storm zelf.

Rond 6.40 uur is de parkeerplaats voor de kleine supermarkt in Aurillac al een mozaïek van rode en gele weerwaarschuwingen op de telefoonschermen van mensen. Een bezorger vloekt binnensmonds terwijl sneeuw aan zijn voorruit begint te kleven. Een gepensioneerde trekt haar sjaal strakker, met tranende ogen in de ijzige wind, terwijl de winkelradio alweer een dringend bericht uitspuwt: storm Harry trekt binnen, zware sneeuw in het centrum, slagregen in het westen, stormvlagen die vanaf de Atlantische Oceaan oprukken tot en met 20 januari.

Niemand luistert echt naar het einde van de boodschap. Ze zitten al te scrollen, van de ene catastrofale kop naar de volgende.

Eén storm in de lucht. Nog één in ons hoofd.

Storm Harry is echt - de paniekspiraal ook

De eerste vlokken van storm Harry voelen bijna theatraal. Grote, trage, zachte wervels boven het Massif Central, alsof de winter zijn eigen promotrailer draait. Dan bijt de wind harder, en wat mooi was wordt plots onrustwekkend. Meldingen pingelen binnen van Météo-France, prefecturen, verkeersapps. Oranje waarschuwingen voor sneeuw en ijzel in meerdere departementen, elders zware regen en overstromingsrisico, allemaal tot en met 20 januari.

Op de ringweg bij Limoges waarschuwen knipperende borden bestuurders om te vertragen. Sommigen doen dat. Anderen merken het niet eens. Hun blik zit vast op de meldingen die hun telefoon oplichten.

Scroll twee minuten en je zou denken dat de apocalyps een trackingnummer en een naam heeft: Harry. Een virale video toont een auto die half onder bruin water staat in een klein Bretons stadje. Een ander fragment, van twee winters geleden maar zonder label, gaat opnieuw rond alsof het van nu is. De reacties zijn een mengsel van oprechte bezorgdheid, klimaatafkeer en rauwe angst.

De weerkaarten lijken op iets uit een rampenfilm: banen met hevige regen die over de Atlantische kust vegen, dichte sneeuw boven het centrum en het oosten, windstoten die flirtend richting 100 km/u gaan. Sommige lokale winkels plakken X’en over hun ruiten. Anderen halen de schouders op en laten de deuren gewoon open.

Nieuw is niet de storm. Frankrijk heeft Lothar, Xynthia, Gabrielle en talloze naamloze tempêtes gekend die daken lostrokken en treinen uit de dienstregeling bliezen. Nieuw is de emotionele echokamer die elk weerfenomeen omringt.

Experts in risicopsychologie slaan een vreemd soort eigen alarm: klimaatpaniek kan stilletjes bijtender zijn dan de storm zelf. Niet omdat het weer onschuldig is, maar omdat angst, als die naar rood wordt geduwd, eerder verlamt dan beschermt. Als elke regenbui wordt geframed als “de ergste ooit”, dan verstijven mensen… of ze luisteren op den duur nergens meer naar.

Je voorbereiden op Harry zonder je kop te verliezen

Er is een heel nuchtere manier om met een storm als Harry om te gaan: behandel het zoals een stroomonderbreking waarvan je wéét dat die eraan komt. Eén klein kartonnen doosje, niets bijzonders. Een zaklamp met verse batterijen, een powerbank voor je telefoon, een paar flessen water, basisgeneesmiddelen, wat droge voeding, kaarsen als je dat ouderwetse gevoel fijn vindt.

Tien minuten werk om het klaar te leggen, en later die avond een pak minder stress wanneer de wind begint te loeien en de lichten flikkeren. Het maakt de sneeuw niet lichter of de regen zachter, maar het geeft je brein een script: “We hebben iets klaarstaan. We zijn niet hulpeloos.”

De meeste mensen doen niets van dit alles. Eerlijk: bijna niemand doet dit elke dag opnieuw. We haasten ons, we vergeten het, we praten onszelf aan dat waarschuwingen overdreven zijn. Tot de A20 geblokkeerd raakt door geknakte vrachtwagens in een white-out, of een beek buiten haar oevers treedt achter de woonwijk, en we half voorbereid, half in paniek zitten.

De sleutel is niet om constant in een toestand van rampverwachting te leven. De sleutel is om van vaag onheil naar twee of drie eenvoudige, concrete acties te gaan. Maak je dakgoten vrij als je in een overstromingsgevoelige zone woont. Zet je auto weg van bomen als er windstoten voorspeld zijn. Maak een plan voor de kinderen als scholen een dag sluiten. Kleine stappen die bijna saai aanvoelen - en precies daarom werken ze.

Sommige specialisten zijn stellig: het echte gevaar is niet dat mensen klimaatsignalen negeren, het is dat mensen erop opbranden.

“Angst is ongeveer dertig seconden nuttig,” zegt een in Parijs gevestigde onderzoeker naar klimaatrisico’s die ik telefonisch sprak. “Daarna, als je mensen niets praktisch aanbiedt om te doen, verandert het in angststoornis of ontkenning. Allebei kunnen je in een storm pijn doen.”

• Volg één betrouwbare bron (Météo-France, je lokale prefectuur) in plaats van tien sensationele apps.
• Beperk je doomscrollen tot één of twee korte checks per dag tijdens de waarschuwingsperiode.
• Praat met familie of buren over logistiek, niet over de apocalyps: wie heeft hulp nodig, wie heeft een auto, wie heeft extra dekens.
• Hou perspectief: storm Harry is ernstig, vooral voor kwetsbare gebieden, maar het is niet het einde van de wereld.

Van klimaatangst naar klimaatgeletterdheid

Er valt een vreemde stilte zodra de eerste fase van een storm voorbij is. Straten wit, daken druipend, sirenes minder vaak. Mensen stappen naar buiten, bekijken de schade, wisselen verhalen uit over lage hekken: de boom die bijna op de auto viel, de weg die in smurrie veranderde, de stroom die een uur uitviel. Dat moment zegt veel over wie we nu zijn.

Vertellen we elkaar alleen hoe gedoemd alles voelt, of delen we ook knowhow, trucs, manieren om samen aan te passen? Het emotionele weer telt bijna even zwaar als het echte op de radar.

Kernpunt	Detail	Waarde voor de lezer
Traject van storm Harry	Zware sneeuw en ijzel in centrale en oostelijke departementen, stevige regen en wind langs westelijke en noordelijke regio’s tot en met 20 januari	Helpt je mentaal in te schatten waar de grootste fysieke risico’s liggen voor reizen, werk en gezin
Risico op klimaatpaniek	Constante catastrophistische boodschappen kunnen angst of verdoving uitlokken, waardoor effectieve reacties afnemen	Geeft je een reden om afstand te nemen van je feed en te focussen op nuttige, concrete acties
Praktische voorbereiding	Een eenvoudig stormpakket, lokale info en burenhulp werken beter dan door tientallen alarmerende koppen scrollen	Zet vage angst om in een gevoel van regie en gedeelde veerkracht

FAQ:

• Vraag 1 Is storm Harry echt gevaarlijk of overdrijft de media?
  Storm Harry is een klassieke winterstorm met zones met reëel risico: zware sneeuwval die transport kan ontregelen en afgelegen gebieden kan afsnijden, stevige regen die lokaal overstromingen kan veroorzaken, en rukwinden die bomen en elektriciteitsleidingen kunnen neerhalen. Tegelijk wordt niet elk departement op dezelfde manier getroffen. Vertrouw op gedetailleerde bulletins van Météo-France en je lokale overheid, niet op de meest dramatische kop in je feed.

• Vraag 2 Wat moet ik concreet doen vóór 20 januari?
  Check of je departement onder oranje of rood staat en voor welk risico (sneeuw/ijzel, wind, regen-overstroming). Zet auto’s weg van grote bomen, haal losse spullen van balkon of tuin naar binnen of zet ze vast, en maak één klein noodpakket klaar met licht, water, telefoonstroom en basisvoeding. Als je pendelt, plan een alternatieve route of thuiswerkoptie voor het geval wegen of treinen door sneeuw verstoord raken.

• Vraag 3 Hoe blijf ik geïnformeerd zonder me overspoeld te voelen?
  Kies één of twee betrouwbare bronnen en zet de rest even stil. Vertrouw bijvoorbeeld op de Météo-France-app plus de socialemediakanalen van je prefectuur. Spreek vaste momenten af om updates te checken - ’s ochtends en in de vroege avond - in plaats van constant te verversen. Je zenuwstelsel zal je dankbaar zijn voor de pauze van de dramaloop.

• Vraag 4 En klimaatverandering dan - is Harry een teken dat alles ontspoort?
  Storm Harry past in een bredere trend: een warmere atmosfeer kan meer vocht vasthouden en voedt daardoor zwaardere regen en, in sommige gevallen, intensere gebeurtenissen. Dat betekent niet dat elke storm “ongekend” is, maar wel dat wat vroeger zeldzaam was, minder zeldzaam wordt. De volwassen reactie is noch “er is niets aan de hand” noch “we zijn verloren”, maar begrijpen hoe die patronen werken en, waar we kunnen, inzetten op aanpassing en emissiereductie.

• Vraag 5 Hoe praat ik met kinderen over stormen en klimaat zonder ze bang te maken?
  Begin concreet: wat een storm is, hoe mensen zich voorbereiden, hoe werkers wegen en stroomlijnen veilig houden. Benadruk dat volwassenen aan oplossingen werken, van betere voorspellingen tot stevigere gebouwen. Laat hen helpen met één eenvoudige actie - waterflessen vullen, zaklampen zoeken - zodat ze zich betrokken voelen, niet machteloos. Je hebt geen grote toespraken over de toekomst nodig telkens de wind aantrekt; kleine eerlijke gesprekken, herhaald over jaren, tellen meer.